Αγανάκτηση και μαλακίες. Η συνταγή για Molotov Cocktail!

Πρώτη του Δεκέμβρη έγραψα το προφητικό "Καλά Χριστούγεννα και ο Νίκολα σας μισεί όλους!". Λίγες μέρες μετά άρχισαν να πέφτουν οι μολότοφ. Λογικό άλλωστε μιας και τα πράματα πάνε κατά διαόλου. "Φάγανε" και τον πιτσιρίκο οι φίλοι μας οι μπάτσοι και βρέθηκε ακόμα μια αφορμή για να γίνει το cocktail πιο δυνατό και να ξεχυθούν τα παλικαράκια μας στους δρόμους και να γίνει ο μήνας των Χριστουγέννων πιο "καυτός".


Να πω την αλήθεια μου αρέσει όλη αυτή η ατμόσφαιρα. Το χρειαζόμασταν ένα καλό μπαμ και εύχομαι να πάει όσο πιο πολύ μπορεί να πάει. Μερικοί θα αρχίσουν να σκέφτονται να με κράξουν για αυτά που γράφω λόγο του ότι τα παλικαράκια μας καίνε "ξένες περιουσίες" όπως λένε εδώ και μέρες στα κανάλια. Θα πω δύο σοφές κουβέντες για αυτό το θέμα.

1) Σε όλες τις επαναστάσεις και τους ξεσηκωμούς υπάρχουν απώλειες. Ζυγίστε τα πράματα. Περιουσίες ή το παιδάκι; Και μην ξεχνάμε ότι τόσο καιρό μπορεί το κράτος να μην μας ρίχνει μολότοφ αλλά σίγουρα μας κοροϊδεύει στα μούτρα με τα σκάνδαλα του και μας "πηδάει" με τις πράξεις του. Για αυτά όμως δεν κάνουμε τίποτα. Καθόμαστε απλά και σχολιάζουμε το θέατρο που γίνετε μπροστά στα μάτια μας.

2) Όπως πολύ σοφά έγραψε ο φίλος μου ο Γιώργος Αναστασίου, "Τώρα σας ενδιαφέρουν οι ξένες περιουσίες;".

Δεν λέω. Κακό πράμα να χάνει το βίος του ένας άνθρωπος, αλλά, εμένα προσωπικά είναι άλλο το πρόβλημα μου. Τα παιδιά που καίνε δεν έχουν σωστούς στόχους. ΜΗΝ ΚΑΙΤΕ ΜΑΓΑΖΙΑ ΒΡΕ ΠΑΙΔΙΑ! Κάψτε άλλα πράματα. Κάψτε την βουλή! Κάψτε τους τηλεοπτικούς σταθμούς που έχουν ξεφτιλίσει τα πάντα! Κάψτε υπουργεία! Διαλέξτε τους στόχους σας πιο προσεκτικά! Θα τους δώσω όμως ένα μεγάλο μπράβο και ευχαριστώ που κάψανε το χριστουγεννιάτικο δέντρο στην Αθήνα. Το έβλεπα να καίγεται στις ειδήσεις και αισθανόμουν μια απίστευτη ζεστασιά παραδόξως! Καυτά Χριστούγεννα φέτος. Αν κάψουν και το καράβι του Παπαγεωργόπουλου θα δακρύσω από την συγκίνηση.

Όπως καταλάβατε μου αρέσει να ρίχνω μπαρούτι σε αυτή την φωτιά. Γιατί όχι άλλωστε; Μας έχουνε ταράξει από παντού. Καιρός να κάνουμε κάτι. Και όποιος μου πει για ειρηνικούς τρόπους να βάλει στο μυαλό του ότι δύο και τρεις χιλιάδες κόσμος να κατέβει κάτω και να κάνει ειρηνική διαμαρτυρία δεν θα πετύχει τίποτα σε σχέσει με το πόσα μπορούν να πετύχουν οι "ανατρεπτικοί" και "πολεμοχαρείς" διακόσιοι μας.

Μπορώ να γράψω και άλλες πολλές σκέψεις μου. Να κράξω πολλά ακόμα όπως τα κανάλια μας και τους πολιτικούς μας που τους ακούω να κάνουνε δηλώσεις και μου έρχεται να ξεράσω, αλλά θα περιμένω και τις επόμενες ημέρες για να δω πως θα εξελιχθεί αυτό το "γιορτινό" κλίμα.

Υ.Γ. Εμπνευσμένο από την May.

Πρωτοσέλιδο της εφημερίδας του Ελεύθερου τύπου 10/12/2008

ΙΣΟΚΡΑΤΗΣ "Η δημοκρατία μας αυτοκαταστρέφεται, διότι κατεχράσθη το δικαίωμα της ελευθερίας και της ισότητος.Διότι έμαθε τους πολίτες να θεωρούν: την αυθάδεια σαν δικαίωμα, την παρανομία ως Ελευθερία, την αναίδεια του λόγου ως ισότητα, και την αναρχία ως Ευδαιμονία."

Οι πολιτικοί καταχράστηκαν το δικαίωμα της ελευθερίας και της ισότητας κάνοντας ότι θέλουνε ανεξέλεγκτα.

Οι πολιτικοί αυθαδιάζουν κάθε μέρα με τις δηλώσεις τους με τα ωραία λόγια και την υποκρισία τους φανερά μπροστά μας.

Οι πολιτικοί μας, παρανομούν και δεν παθαίνουν τίποτα.

Καλά Χριστούγεννα και ο Νίκολα σας μισεί όλους!

Οι μήνες πέρασαν γλυκά. Η άνοιξη τρωγόταν. Το καλοκαίρι όχι απλά φαγώθηκε! Να ήταν και άλλο να τρώγαμε έως το 2018! Αυτό το φθινόπωρο όμως βρε αδερφέ μου έκατσε κάπως! Και αυτός ο χειμώνας ή θα φέρει τα πάνω κάτω ή απλά θα με καταστρέψει! Αρκετά όμως με τα δικά μου.

Καλό μήνα είπα; Σιγά μην πω. Αυτός ο μήνας είναι σαν μια γλυκόξινη σάλτσα. Από την μια γλυκός και από την άλλη ξινός! Εγώ φυσικά δίνω έμφαση στο ξινό. Ακόμα δεν πρόλαβε να μπει ο μήνας και άρχισαν τα Χριστούγεννα. Παντού στολισμοί λες και αύριο θα έρθει ο χοντρός από τον βόρειο πόλο να μοιράσει δώρα. Άραγε τι δώρα θα πάρουμε φέτος; Είμαι πάντως σχεδόν σίγουρος ότι θα είναι ΜΠΛΕ!

Η περίοδος της μεγαλύτερης γιορτής της χριστιανοσύνης! Και τι χριστιανοσύνη! Έχω γαμηθεί να γελάω με την κορυφαία χριστιανοσύνη μας, τους πολιτικούς μας και φυσικά τα ωραία σκάνδαλα που γεμίζουν εκπομπές και τον τηλεοπτικό αιθέρα με ώρες ατελείωτες να συζητάν τα ίδια και τα ίδια και τίποτα να μην γίνετε.

Αλλά θα δείτε. Τώρα τα Χριστούγεννα όλα θα ξεχαστούν. Από εκεί που πάμε να γυρίσουμε την κατάσταση και να κάνουμε την εκκλησία το αφοδευτήριο μας θα ξαναγυρίσει ο τρόχος και θα πηγαίνουμε εμείς, εσείς δηλαδή μιας και εγώ έχω δηλώσει άθεος με τιμή εδώ και χρόνια, και θα ξαναβρεθούμε να είμαστε εμείς το αφοδευτήριο, κοινώς να μας χέζει η εκκλησία για ακόμα μια φορά! Να είναι καλά το μυαλό του Έλληνα που έχει βασικές αρχές ακόμα. Μαμ κακά και νάνι! Το τρίπτυχο της σκλαβιάς μας! Υπάρχουν φυσικά και οι εξαιρέσεις. Το πατρίδα, θρησκεία, οικογένεια. Και αυτοί σκλάβοι είναι όμως. Απλά έχουν την συνείδηση τους καθαρή και το κεφάλι ψηλά.

Να σας πω το τρίπτυχο της επιτυχίας όλων αυτών που βλέπουμε κάθε μέρα να μας πηδάνε και δεν παθαίνουν παραδόξως τίποτα; Ψευτιά, πουστιά, κλεψιά! Έτσι πάει μπροστά ο κόσμος!

Το μόνο κρίμα είναι ότι με αυτή την καραμέλα που πιπιλιέτε εδώ και χρόνια, δηλαδή την "Νέα τάξη πραγμάτων", μας έχουν κόψει τα φτερά. Μέχρι πριν μερικά χρόνια μπορούσαμε να αντεπιτεθούμε. Τώρα πλέον ανέβηκε η τιμή της βενζίνης και δυστυχώς οι μολότοφ του χειμώνα έγιναν προϊόν πολυτέλειας! Τουλάχιστον έχουμε ακόμα το βρακί μας. Για πόσο όμως ακόμα;

Ας γυρίσουμε όμως στα υπέροχα γιορτινά μας Χριστούγεννα. Τα υπέροχα καταναλωτικά, Αμερικάνικα Χριστούγεννα μας! Περπατάω στον δρόμο και βλέπω όλους αυτούς τους στολισμούς και μέσα από το τρίτο μου μάτι φιλτράρω της βιτρίνες και τους δρόμους και τι βλέπω; Όχι πάντως φωτάκια και χαρά. Βλέπω βιτρίνες φτιαγμένες με ευρώ και σκατά από πάνω τους πασαλειμμένα για να μην μπορούνε να πέσουν. Και βλέπω τον κόσμο αντί να κοιτάει τις βιτρίνες και να πετάει τις μολότοφ, να είναι στα τέσσερα σαν ζώα και να γλύφει αυτά τα σκατά μήπως και φτάσει στα λεφτά!


Το όλο θέαμα πάντως είτε το βλέπω με το τρίτο μου μάτι είτε με αυτά που γεννήθηκα μου προκαλεί μια απίστευτη αηδία. Σχεδόν όση αηδία μου προκαλεί το πνεύμα των Χριστουγέννων. Ακόμα μια γιορτή για να είμαστε καλοί. Τους υπόλοιπους μήνες όμως μια χαρά στραβοί είμαστε. Στα Χριστούγεννα μας πιάνει η καλοσύνη μας. Λες να φταίει η τηλεόραση και τα μίντια που μας βομβαρδίζουν με αγάπη και καλές σκέψεις; Άμα είναι έτσι λέω να το καθιερώσουμε για όλο το χρόνο μπας και δούμε προκοπή. Από την άλλη ακόμα και να γινόταν κάτι τέτοιο πάλι σκατά θα τα κάναμε.Άλλωστε η αυτοκαταστροφή είναι βαθιά ριζωμένη στο είδος μας και ειδικά στην χώρα μας.

Ας σκεφτούμε μόνο το εξής. Δεν ψηφίζουμε αυτόν που ελπίζουμε ότι θα μας πάει μπροστά. Όχι φυσικά, αυτός είναι τρόπος σκέψεις ανεπτυγμένων όντων! Εμείς ψηφίζουμε είτε αυτόν που πρέπει να ψηφίσουμε για να μην βγει αυτός που δεν θέλουμε ή αυτόν που θα μας κάνει το λιγότερο κακό.

Μη με παρεξηγάτε. Μου αρέσουν τα Χριστούγεννα σαν περίοδος και μόνο, μιας και σαν γιορτή δεν μου λένε τίποτα. Αλλά δεν μου αρέσουν πλέον στην εποχή μας. Πέρασαν τα χρόνια που ήταν ωραία τα Χριστούγεννα και φτάσαμε εδώ και χρόνια να λέμε και να πιστεύουμε πλέον το κάθε πέρσι και καλύτερα!

Για μένα πλέον άμα θέλουμε να ξαναδούμε ωραία Χριστούγεννα πρέπει να βρούμε λεφτά! Αρκετά λεφτά! Όχι όμως για αυτά που φαντάζεστε.

Όχι για βόλτες!
Όχι για άνετη ζωή!
Όχι για δώρα!

Αλλά...
Για τις μολότοφ!

Που πρέπει να πετάξουμε στα μούτρα αυτών που μας πατάνε κάθε μέρα. Τα λόγια είναι περιττά πλέον. Κάναμε διάλογο, φωνάξαμε αλλά δεν ακουστήκαμε. Ώρα να δούμε πως θα αντιδράσουν με μερικές μολότοφ!

Καλά Χριστούγεννα. Και μην ξεχνάτε...
Ο Νίκολα σας μισεί όλους! ;)

-------
Υστερόγραφο 1. (Προστέθηκε τρεις ώρες μετά, έπειτα από λίγο πιόμα, για να δώσει ένα πιο ζωηρό χρώμα σε αυτό το άρθρο)

Στην περίπτωση που χιονίσει, όλα τα παραπάνω είναι μπούρδες και τα χριστούγεννα είναι γαμάτα!

-------
Υστερόγραφο 2.

Το υστερόγραφό ένα είναι μαλακίες!

Καλημέρα

Καλημέρα μια όμορφη μέρα αρχίζει , τα πουλάκια κελαηδούν.

Χμμμμ, ε ναι λοιπόν η μέρα ξεκίνησε ωραία και πως να μην ξεκινήσει ωραία αφού την ώρα που ξύπνησα ανοίγοντας το ραδιόφωνο άκουσα αυτό το κομάτι.



Πρέπει να είχαν όρεξη τα παιδιά !!!

Κι επειδή έχω κι εγώ όρεξη πάρτε και ένα από εμένα.

Πόση αξία έχουν οι τρίχες;

Ακολουθεί πραγματικός διάλογος μεταξύ του ξανθόμαλλου δέρατος και του τυπικού άντρα (δεν). Δηλαδή έμενα. Ο διάλογος λαμβάνει μέρος μέσω MSN, ώρα πρωινή και έχει αρχίσει με το ξανθόμαλλο δέρας να διαβάζει το προηγούμενο μου άρθρο!

- Το ξανθόμαλλο δέρας!
Άσχετο όσο διαβάζω, να σκουρίνω λίγο το μαλλί;
- Ένας τυπικός άντρας (δεν). Εγώ!
Όχι.
- Το ξανθόμαλλο δέρας!
Γιατί;
- Ένας τυπικός άντρας (δεν). Εγώ!
Γιατί είναι ωραίο. Μην το πειράζεις.
- Το ξανθόμαλλο δέρας!
Ναι άλλα πέφτω θύμα κοινωνικής προκατάληψης!
- Ένας τυπικός άντρας (δεν). Εγώ!
Το ξανθό θέλει θυσίες.
- Το ξανθόμαλλο δέρας!
Λίγο μελί;

Εδώ κάπου τα παίρνω στο κρανίο, γιατί, ξέρω ότι η γνώμη μου δεν έχει καμία σημασία. Με ρωτάει με σκοπό να επιβεβαιώσει αυτό που ήδη έχει σκοπό να κάνει. Ώρα να αρχίσω το κράξιμο και το δούλεμα.

- Ένας τυπικός άντρας (δεν). Εγώ!
Ε χέσε με με το μαλλί σου. Σου είπα την άποψη μου. Δεν είμαι γκόμενα για να στο αναλύσω πιο πολύ. Μου αρέσει όπως είναι. Δεν σου φτάνει αυτό;
- Το ξανθόμαλλο δέρας!
Το βαρέθηκα όμως! Και ο γκόμενος μου, μου λέει ότι του αρέσει έτσι! Και ή μαμά μου το ίδιο.
- Ένας τυπικός άντρας (δεν). Εγώ!
ΟΚ.
- Το ξανθόμαλλο δέρας!
Αλλά η κολλητή μου και ένας φίλος μου, μου είπαν να το αλλάξω αφού το βαρέθηκα.
- Ένας τυπικός άντρας (δεν). Εγώ!
Άλλαξε το αφού το βαρέθηκες.
- Το ξανθόμαλλο δέρας!
Πρέπει να κάνω μια αλλαγή.
- Ένας τυπικός άντρας (δεν). Εγώ!
Ε αφού στο λένε, πρέπει να την κάνεις!

Ναι! Είσαι ένα άβουλο ον τελικά!

- Το ξανθόμαλλο δέρας!
Ναι, αλλά, άμα το κάνω σκούρο μετά θα είναι πολύ δύσκολο να το ξανανοίξω.

Ειλικρινά νομίζεις ότι πλέον με νοιάζει;

- Ένας τυπικός άντρας (δεν). Εγώ!
Να σου πω.. Εσύ θες να κάνεις αλλαγή ή επειδή στο λένε οι άλλοι σώνει και και καλά να κάνεις αλλαγή;
- Το ξανθόμαλλο δέρας!
Όχι θέλω μια αλλαγή γιατί με αυτό το ξανθό δείχνω πολύ φτηνή, νομίζω.
- Ένας τυπικός άντρας (δεν). Εγώ!
Ε, αφού θέλεις αλλαγή, κάνε την! Γιατί με ρωτάς εμένα; Έχει τόσο σημασία η άποψη μου;
- Το ξανθόμαλλο δέρας!
Εμπιστεύομαι το γούστο σου ως άντρας και καλλιτέχνης.

Εμπιστεύεται το γούστο μου! Θεέ μου τι πίπες ακούω πρωί πρωί!

- Ένας τυπικός άντρας (δεν). Εγώ!
Όχι! Δεν το εμπιστεύεσαι! Σου είπα να μην το πειράξεις το μαλλί σου, άλλα 30 γραμμές συνομιλίας μετά ακόμα προσπαθείς να μου πουλήσεις το σκούρο! Ωραία! Μπήκες στο Blog μου. 2ή φορά.
- Το ξανθόμαλλο δέρας!
Τι;
- Ένας τυπικός άντρας (δεν). Εγώ!
Τίποτα αγάπη μου. Προσπαθούσα να συγκρατηθώ τόση ώρα, αλλά δεν γίνετε! Είσαι χρυσάφι!
- Το ξανθόμαλλο δέρας!
Κάθε μέρα μπαίνω στο blog σου ανόητε! Τι εννοείς; Δεν είναι η 2η φορά! Παρακολουθώ το blog σου!
- Ένας τυπικός άντρας (δεν). Εγώ!
Να το σκουρίνεις τελικά! Πάρα είσαι ξανθιά! Με το "μπήκες στο blog" εννοώ ότι μπήκες στο blog σαν θέμα! "Πόση αξία έχουν οι τρίχες;"
- Το ξανθόμαλλο δέρας!
Πάρα πολύ μεγάλη! Αν και σαν γυναίκα πιστεύω ότι αυτές που δεν έχεις μετράνε περισσότερο από αυτές που έχεις!
- Ένας τυπικός άντρας (δεν). Εγώ!
Θα είναι απολαυστικότατο το αυριανό post στο blog! Ειδικά αφού θα γράψω αυτή την συζήτηση.

Και εδώ μας αποδεικνύει ότι... Πέρα βρέχει!

- Το ξανθόμαλλο δέρας!
Και τελικά ναι! Θα τα σκουρινω! Πάω κομμωτήριο!
- Ένας τυπικός άντρας (δεν). Εγώ!
Οκ... Σε έπεισα τελικά! ε;
- Το ξανθόμαλλο δέρας!
Όχι, είδα μια φωτογραφία και μου άρεσε!
- Ένας τυπικός άντρας (δεν). Εγώ!
Ευτυχώς που εμπιστεύεσαι το γούστο μου ως άντρα και καλλιτέχνη!


Τελικά οι τρίχες έχουν αξία. Πρέπει να ξόδεψα κυριολεκτικά τζάμπα ίσως και 20 λεπτά σε αυτή την συνομιλία!

Τέλος το κάπνισμα! Η μήπως όχι;

Το να κόψεις το κάπνισμα είναι εύκολο, είπε κάποτε κάποιος. Επίσης είπε ότι το είχε ήδη κόψει 10 φόρες. Πανεύκολο σου λέω!

Από την τελευταία φορά που είπα να κόψω το κάπνισμα έχουν περάσει πλέον λίγο περισσότερο από 6 μήνες. Το ξέρω με σιγουριά γιατί το είχα γράψει στο blog, συγκεκριμένα εδώ.

Αυτή την φορά δεν είχα πλάνο. Ήταν απλά ένα σαββατοκύριακο και είπα φτάνει. Δεν θα δώσω άλλα λεφτά για τσιγάρα. Δεν θα ξανά ξυπνήσω με κομμένη την ανάσα. Έτσι απλά το έκανα. Δηλαδή το κάνω.

Δεν είναι εύκολο πράμα. Το πρώτο 24ώρο πέρασε παραδόξως πιο εύκολα από ότι περίμενα. Φυσικά είχα τα συνηθισμένα. Ζαλάδα, αδυναμία στο να συγκεντρωθώ, είμαι ευέξαπτος, πόνος σχεδόν σε όλους τους μυς και όσοι δεν πονάνε είναι μόνο και μόνο επειδή είναι τελείως σφιγμένοι. Κατά τα άλλα μια χαρά! Τόσο καλά που θέλω να δώσω μια μπουνιά στην οθόνη για να χαλαρώσω λίγο. Εντάξει, η αλήθεια είναι ότι περίμενα τα νεύρα μου να είναι ακόμα πιο πολύ στην τσίτα. Θυμάμε σε μια άλλη απόπειρα που είχα κάνει να το κόψω την τρίτη μέρα της, να μπαίνω στο μαγάζι που δούλευα τότε και να λέω στην κοπέλα που δουλεύε τα εξής:

Μαρία; Πάχυνες; (και στο καπάκι!) Κάνε μου ένα μέτριο χωρίς!

Φυσικά η Μαρία μου έριξε δύο - τρία καντήλια. Αλλά ευτυχώς τον έκανε τον καφέ εκείνη την μέρα.

38 ώρες και το μαρτύριο συνεχίζετε. Έχει όμως και τα θετικά του. Έχουν περάσει μόνο τόσες λίγες ώρες και έχω ήδη αρχίσει να νιώθω και να ζω πράγματα που είχα πραγματικά ξεχάσει εδώ και χρόνια. Πράγματα όπως τα παρακάτω.

Σήμερα ξύπνησα και αισθανόμουν, παρά τις 5 ώρες ύπνο μόνο, πιο ξεκούραστος από ότι έχω αισθανθεί εδώ και μήνες. Δεν είχα τα υπέροχα πρωινά φλέματα και εκείνη την τραγική γεύση στο στόμα μου.

Η αίσθηση της μυρωδιάς μου δουλεύει στο 200% πλέον ή έστω έχω την εντύπωση. Το λέω αυτό, γιατί μιας και δεν έχω καπνίσει, μου μυρίζει ακόμα το άρωμα μου. Επίσης μυρίζω για πρώτη φορά εδώ και ενάμιση χρόνο που δουλεύω στο γραφείο τον γαλλικό που ζεσταίνεται στην κουζίνα. Ποτέ δεν μου είχε έρθει η μυρωδιά στα ρουθούνια.

Μπορώ και αναπνέω. Χωρίς πλάκα! Ανέβηκα 5 ορόφους και δεν έχασα την ανάσα μου καν.

Και φυσικά να μην ξεχάσω να αναφέρω το πιο σημαντικό. Μου σηκώνετε για πλάκα. Φυσάει στον Χορτιάτη ένα απαλό αεράκι; Μου σηκώνετε εμένα στο γραφείο! Που να δείτε τι γίνετε άμα ανοιγοκλείσει τα φτερά της μια πεταλούδα στο Πεκίνο!

Τρώω φρίκες παρόλα αυτά. Αλλά που θα μου πάει. Είμαι σχεδόν σίγουρος ότι θα τα καταφέρω αυτή την φορά. Πρέπει να περάσει η εβδομάδα. Η εβδομάδα του διαόλου. Του διαόλου για εμένα! Όχι τίποτα άλλο, να γλιτώσω και κάνα φράγκο. Έρχονται και Χριστούγεννα ;)

Όσο μεγαλώνεις παθαίνεις. Μετά μαθαίνεις.

Για κάποιον λόγο σχεδόν όλοι μας έχουμε την εντύπωση ότι είμαστε παντογνώστες και ότι τα έχουμε δει όλα. Μια υπέροχη αυταπάτη που μας κάνει να πατάμε γερά στα πόδια μας μέχρι την στιγμή που βλέπουμε κάτι καινούριο και τα φέρνει όλα τούμπα! Δεν είναι κακό φυσικά να έχουμε αυτή την αυταπάτη μιας και μας δίνει δύναμη κατά μία έννοια, αλλά είναι κακό να ξεχνάμε ότι όλα δεν είναι άσπρο ή μαύρο. Μεταξύ μας, είναι μάλλον περισσότερο αποχρώσεις του γκρι.

Τώρα γιατί το λέω αυτό; Γιατί θέλω να πιστεύω ότι πλέον το έχω πιάσει το νόημα. Έχω συνειδητοποιήσει ότι τα πιστεύω μου και οι απόψεις μου αλλάζουν ανά τα χρόνια. Αλλιώς τα έβλεπα στα 17 μου χρόνια, αλλιώς στα 20 και αλλιώς στα 26. Το πρόβλημα είναι ότι ο περισσότερος κόσμος δεν το σκέφτεται αυτό και δυστυχώς ανοίγει το στόμα του και λέει με απόλυτη σιγουριά το τι είναι τι.

Εντάξει, τι να κάνεις; Δυστυχώς συμβαίνουν και αυτά. Δεν μπορείς να νευριάζεις με όλους αυτούς τους ανθρώπους γιατί δεν είναι δικό τους λάθος. Αλλά μπορείς να γελάς! Μπορείς να γελάς όταν μετά από κάποιο καιρό, είτε αυτός είναι ημέρες, είτε μήνες, είτε χρόνια, τους βλέπεις να αναθεωρούν και να αλλάζουν στάση και άποψη για όλα αυτά που έλεγαν παλαιότερα.

Το καλύτερο πάντως κατά την δικιά μου άποψη είναι το να προχωράς με ότι έχεις μάθει, αλλά να μην ξεχνάς ότι πάντα υπάρχει κάτι παραπάνω να μάθεις και να δεις εκεί έξω. Κάτι που μπορεί να ανατρέψει όλα αυτά που εσύ είχες σίγουρα στο δικό σου μυαλό.

Όσο μεγαλώνεις παθαίνεις. Μετά μαθαίνεις.

Ιστορίες βαρεμάρας στον εργασιακό χώρο Νο1

Η ώρα είναι 15:55.

Στο γραφείο φυσάει ένα ελαφρύ αεράκι και παρασέρνει μερικές αχυρόμπαλες.

Το τοπίο θυμίζει πόλη φάντασμα της άγριας δύσης.

Ξαφνικά μέσα στην απέραντη σιωπή χτυπάει το τηλέφωνο... Είναι ο Κώστας από το γραφείο στο τέρμα του διαδρόμου.

Με ρωτάει, "Μήπως πήρε ο λογιστής τηλέφωνο;" και στο βάθος της φωνής του ακούγετε μια απόγνωση. Μια κραυγή για βοήθεια. Είμαι όμως πολύ αδύναμος για να κάνω κάτι εκείνη την στιγμή και του απαντάω με ένα απλό όχι. Το τηλέφωνο κλείνει και η βαρεμάρα είναι απάνω μου σαν μια άδικη κατάρα!

Αποφασίζω να σπάσω την σιωπή και τον παίρνω τηλέφωνο.

Νίκολα: Έλα Κώστα. Να σε ρωτήσω κάτι;
Κώστας: Έλα ρε. Για πες.
Ν: Ρε συ. Τι προτείνεις; Τσουγκράνα ή αξινά;
Κ: Να μαντέψω ότι δεν έχεις να κάνεις τίποτα;
Ν: Όχι ρε Κώστα, κάνω σοβαρή δουλειά. Προσπαθώ να αποφασίσω για το πως θα τα ξύσω αυτή τη στιγμή.
Κ: Κατάλαβα. Είμαστε μόνοι μας;
Ν: Ολομόναχοι.
Κ: Καλά θα έρθω να τα πούμε.
Ν: Οκ. Άμα είναι θα σε περιμένω στο γραφείο μου. ΟΚ;
Κ: Οκ.
Ν: Να ξέρεις υπάρχει μια πιθανότητα να πεταχτώ για καφέ στην κουζίνα. Άμα δεν με πετύχεις στο γραφείο περίμενε με και θα έρθω σύντομα.

Κλείνω το τηλέφωνο και το συνειδητοποιώ. Ζω το έπος της βαρεμάρας!

Καινούριο T-Shirt, Zero Design και τα μυαλά στα κάγκελα.

Έχω όρεξη για αλλαγές τον τελευταίο καιρό. Δεν ξέρω, κάτι σίγουρα δεν πάει καλά. Το στομάχι μου είναι γεμάτο κόμπους ώρες ώρες και σίγουρα δεν είναι καλοί κόμποι. Οπότε σκοτώνω την ώρα μου με το να φτιάχνω πράγματα για εμένα και να καλυτερεύω καταστάσεις και συνθήκες. Σήμερα έφτιαξα για εμένα ένα T-Shirt με αυτό που προσπαθώ να προωθήσω. Δεν ξέρω τι γίνετε, αλλά ο κόμπος μεγαλώνει.

Και το όνομα αυτού είναι Zero Design

Καιρός για δουλειές. Τα Χριστούγεννα πλησιάζουν και τα λεφτά δεν είναι ποτέ αρκετά, οπότε πήρα και εγώ μπρος να φτιάξω επιτέλους την ιστοσελίδα μου και τις επαγγελματικές μου κάρτες. Η ιστοσελίδα θέλει ακόμα πολύ δουλειά. ΠΟΛΥ ΔΟΥΛΕΙΑ! Αλλά έχω το πρώτο δείγμα από τις κάρτες. Τι λέτε εσείς; Σας αρέσουν; Κάντε κλίκ για να τις δείτε σε μεγαλύτερο μέγεθος.

Μήνας βελτιώσεις στο Blog και απολογισμός

Οκτώβριος μπήκε και κάθε μέρα βελτιώνω το Blog. Άλλαξα το background από πίσω και πλέον βλέπετε διάφορα εκεί πίσω, έβαλα μια "κουτσουλιά" πίσω από την ημερομηνία κάθε άρθρου και πρόσθεσα και πάνω αριστερά τους δύο μίνι πιστολέρο (Vincent Vega & Jules Winnfeld από το Pulp Fiction) μήπως και σας φοβίσουν αρκετά για να αφήνετε σχόλια! Επίσης σήμερα θα άλλαξώ την δημοσκόπηση και πέρασα και ένα ωραίο εφέ για όταν είναι να πατάτε σε εικόνες που θέλω να δείτε στο blog. Σας έχω ένα παράδειγμα από κάτω! Κάντε κλικ την εικόνα.


Και τώρα ένας μικρός απολογισμός των τελευταίων ημερών.

Οι δημοσκοπήσεις
Παρατήρησα ότι ψηφίζετε στην δημοσκόπηση που έχω βάλει και χάρηκα ιδιαίτερα. Επίσης χάρηκα με τα αποτελέσματα που είναι και λίγο αστεία. Η ερώτηση που άφησα για έναν μήνα ήταν "Χειμώνας. Καιρός για δύο ή καιρός για τρίο; ".

22% ήταν οι ρομαντικοί που απάντησαν "Δυο φυσικά! Εγώ και το ζουζουνάκι μου! ". Τα ερωτευμένα παιδιά δηλαδή και αυτοί που θέλουν σταθερότητα.

22%, οι πονηροί της υπόθεσης , απάντησαν "Τρίο γιατί μου αρέσει να έχω και τον δεσμό μου και το αίσθημα μου".

33% απάντησε "Δύο, τρεις, τέσσερις. Να περνάμε καλά". Από ότι φαίνεται η πλειοψηφία είναι υπέρ της πολυγαμίας και βάλε!

22% για τέλος απάντησε "Μόνος και ότι προκύψει. Έχω να πληρώσω και το πετρέλαιο". Οι καιροί είναι δύσκολοι και όπως και να το κάνεις το αίσθημα "κοστίζει"!

Τώρα το μόνο που μένει είναι να βρω ένα καινούριο θέμα για την δημοσκόπηση.

Τα σχόλια
Έχουν αυξηθεί και προσωπικά παίρνω χαρά που βλέπω να γράφετε. Σημαίνει ότι ίσως να έχω κάτι ενδιαφέρον να σας δείξω. Το παράδοξο όμως είναι ότι τα περισσότερα σχόλια είναι για "Το ντεκαυλέ είναι της μόδας", που είναι για γυναικεία παπούτσια! Μήπως να στείλω όντως βιογραφικό στο Cosmopolitan;

Αυτά για τώρα. Σας ευχαριστώ φίλοι μου που παίρνετε 5 λεπτά από την ημέρα σας για να με διαβάσετε. :)

Όρεξη για παιχνίδι και νέα Τ-Shirts

Είχα σκοπό να γράψω σήμερα για κάτι άλλο, αλλά τελικά δεν τα κατάφερα λόγο δουλειάς. Όμως κατάφερα και σχεδίασα ένα καινούριο T-Shirt. Δεν έχει κανένα σχέδιο απάνω παρά μόνο κείμενο, αλλά πιστεύω ότι θα φορεθεί αρκετά από εμένα αυτόν τον χειμώνα! Ίσως και από αρκετούς ακόμα μιας και το μήνυμα είναι αρκετά ωραίο. Enjoy ;)

Όσοι θέλετε το σχέδιο για να το πάτε για τύπωμα στείλτε μου email.

Ώρα για διακόσμηση No 2

Μόλις τελείωσα το 2ο πόστερ για το σπίτι μου. Ορίστε και το αποτέλεσμα. Απλό, λιτό και με λίγο χρώμα. Minimal καταστάσεις.

Για να δείτε και το 1ο πατήστε εδώ.

Το ντεκαυλέ είναι της μόδας

*Ντεκαυλέ: Κάτι το απίστευτα αντί σεξουαλικό. Κάτι το οποίο το βλέπεις και σε ξενερώνει. Κάτι που δυστυχώς υφίσταται στις ημέρες μας.

Κάντε ένα πείραμα. Πάρτε φωτογραφίες από την δεκαετία του 80 και κοιτάξτε τα μούτρα σας ή τα μούτρα φίλων σας που υπήρχαν τότε ή έστω τα μούτρα των γονιών σας. Εκείνη η εποχή ήταν ντεκαυλέ. Άμα δείτε χτενίσματα και ρούχα θα πείτε ένα έλεος. Δεν υπάρχει περίπτωση. Σχεδόν μηδενική σεξουαλικότητα στο στυλ.

Τα πράματα όμως άλλαξαν. Η μόδα άρχισε να γίνετε πιο σεξουαλική. Τα ρούχα, κυρίως των γυναικών, πιο μικρά (λιγότερο ύφασμα) και εμείς οι άντρες γουστάρουμε τρελά. Λέμε ότι ζούμε σε έναν αιώνα που μας βγαίνει, ευχάριστα το μάτι, και που έχουμε ωραίες και καλοντυμένες γυναίκες. Έλα όμως που το γυναικείο φύλο έχει πέσει πλέον θύμα της μόδας, δηλαδή Fashion Victim (το κατέχω το Αγγλικό, όχι αστεία).

Δεν μπορούν να βάλουν στο μυαλό τους ότι οτιδήποτε είναι της "μόδας" δεν σημαίνει αναγκαστικά ότι είναι και ωραίο! Η όλη αφορμή για αυτό το κείμενο είναι τα ντεκαυλέ παπούτσια που βλέπω σε υπέροχες γυναικείες παρουσίες και ξενερώνω απίστευτα από το καλοκαίρι μέχρι και τώρα.

Ας ξεκινήσουμε από το πρώτο δείγμα κακογουστιάς και φυσικά ντεκαυλέ. Το μποτάκι-σανδάλι. (Δυστυχώς δεν βρήκα καλή αντιπροσωπευτική φωτογραφία, αλλά είμαι σίγουρος ότι καταλαβαίνετε γιατί μιλάω).


Αυτό το πράμα ήταν στην μόδα το καλοκαίρι που μας πέρασε. Έχετε την εντύπωση ότι καλοκαιριάτικα ένα γαλοτσοειδές σανδάλι που κρύβει το πόδι σας θα μας αρέσει; Χοντροκομμένο και άθλιο απλά. Αλλά άμα είσαι θύμα της μόδας και θα το φορέσεις και θα λες ότι είναι και ωραίο. Άλλωστε το έχεις χρυσοπληρώσει κιόλας. Τα συγχαρητήρια μου κυρίες. Μας ντεκαυλώσατε.

Το επόμενο δείγμα έχει προφανέστατες επιρροές από κάποιο νοσοκομείο. Σας παρουσιάζω την "μοδάτη" νοσοκομειακή παντούφλα.


Αυτό το τερατώδες παπούτσι το πέτυχα προς το τέλος του καλοκαιριού. Δεν λέω, οι απόψεις λένε ότι είναι άνετο και ξεκουράζει το πόδι. Μεγάλο πράμα να έχεις ξεκούραστο πόδι. Αλλά τι πας και μου βγαίνεις το βράδυ με αυτό. Και έχεις και την εντύπωση ότι είναι και ωραίο. Αν το προηγούμενο ήταν χοντροκομμένο τότε αυτό είναι απλά χοντρό. Με το που το βλέπεις λες ένα, θεέ μου, το κορίτσι πρέπει να έχει σύνδρομο down για να πιστεύει ότι αυτό είναι ωραίο. ΣΤΗΝ ΠΥΡΑ ΤΩΡΑ ΟΣΕΣ ΤΑ ΕΧΕΤΕ ΑΓΟΡΑΣΕΙ! Έκτος και άμα είσαι λεσβία. Τότε έχεις πιθανότητα να χτυπήσεις και γκομενάκι με αυτό.

Ας πάμε και στο τελευταίο και πιο πρόσφατο δείγμα κακογουστιάς. Την μπότα γαλότσα! Ναι καλά ακούσατε, μπότα γαλότσα.


Η συγκάτοικος μου με ενημέρωσε για αυτήν την μπότα χτες που βγήκε παγανιά για να πάρει καινούριες μπότες. Οι βιτρίνες στο Mediteranean Cosmos έχουν γεμίσει με αυτό το φοβερό λάθος της μόδας. Συγκεκριμένα η συγκάτοικος μου, μου είπε ότι μοιάζει με τις γαλότσες που χρησιμοποιεί ο πατέρας της για να κάνει δουλείες έξω τον χειμώνα, απλά με χρώμα, λουλουδάκια και άλλες τέτοιες αηδίες. Δηλαδή έχουν την εντύπωση αυτοί που δημιούργησαν αυτές τις μπότες και αυτές που θα τις φορέσουν ότι θα τις προσέξουμε σαν άντρες και θα μας αρέσουν; Αν μας κάνει κλικ γυναίκα με γαλότσα στο πόδι, τότε μάλλον είναι ώρα να αρχίσουμε να το τρώμε το συκαλάκι.

Θερμή παράκληση. Σταματήστε σας παρακαλώ να είστε θύματα της μόδας. Είναι κρίμα να σας βλέπουμε όταν πίνουμε καφέ και να λέμε "δες τι ωραία κοπελίτσα, αλλά τι είναι αυτή η ντεκαυλέ μπούρδα που φοράει".

Ένα μεγάλο ευχαριστώ στην Δήμητρα την συγκάτοικο μου για την έμπνευση και τις πληροφορίες για την μπότα γαλότσα.
Ένα μεγάλο ευχαριστώ επίσης στην Ραφαέλλα που μου βρήκε της φωτογραφίες από τα τερατουργήματα αυτά.

*Η συγκάτοικος.
Μιας και όταν ακούνε μερικοί ότι συγκατοικώ με γυναικά δημιουργούνται ορισμένες απορίες. Καλό θα ήταν να σας τις λύσω από τώρα.

1. Είμαστε φίλοι και όχι, δεν κάνουμε σεξ όσο όμορφη και αν είσαι. Λυπάμαι Δήμητρα αλλά δεν θα έχεις ποτέ αυτό το απίστευτο κορμί μου!
2. Δεν είμαι gay! Έχω αποδείξεις και μάρτυρες! Ρωτήστε την συγκάτοικο μου πως βογκάει το καημένο το κρεβάτι μου από το δωμάτιο μου.

Ώρα για διακόσμηση

Καινούριο σπίτι και έμπνευση. Μιας και πλέον έχει μπει ο χειμώνας και μιας και τον χειμώνα γίνομε αυτόματα σπιτόγατος (τουλάχιστον για την μέρα), αποφάσισα να δημιουργήσω πόστερ για το σπίτι. Ορίστε και το πρώτο.



Έχω σκοπό να κάνω ακόμα 5 μέσα σε αυτόν τον μήνα. Άμα σας αρέσει κάποιο και το θέλετε σε μορφή που να μπορείτε να το τυπώσετε με την σωστή ποιότητα στείλτε μου email στο graphicskitchen@hotmail.com

Πρωινές σκέψεις ανάμεσα από τις διαφημίσεις

Πρωινές σκέψεις ανάμεσα από τις διαφημίσεις.

Κάθε πρωί που πηγαίνω στην δουλειά με το λεωφορείο ακούω Ιmagine 8.97. Έχει μια χαριτωμένη πρωινή εκπομπή με δύο σχεδόν σαλεμένους παρουσιαστές, τον Βασίλη "Blue" Σωτηρίου και την Αλεξάνδρα Νικολαΐδου. Ανάμεσα στις διαφημίσεις του σταθμού κάθομαι και ταξιδεύω και σκέφτομε χίλια μύρια. Η σημερινή σκέψη ήταν τα λεφτά.

Δεν μου φτάνουν! Μάλλον πληρώνω πολλά σε λογαριασμούς. Το πρόβλημα μου δεν είναι ακρίβεια σήμερα, που σίγουρα υπάρχει μέχρι αηδίας, αλλά το πως τα λεφτά προσδιορίζουν την ζωή μας. Όποτε μέσα στο αρτιστικά διεστραμμένο μυαλό μου ήρθε μια εικόνα. Μια γελοιογραφία που προσδιορίζει άψογα αυτή την σχέση που έχει το χρήμα με την ζωή μας. Αν και γραφίστας στο επάγγελμα το σκίτσο είναι το αδύνατο σημείο μου. Αν με έπιαναν οι ζουλού στην ζούγκλα και μου ζητούσαν να ζωγραφίσω κάτι καλά για να μην με φάνε μάλλον θα κατέληγα στιφάδο, όποτε και θα σας περιγράψω την γελοιογραφία ώστε να μην είστε αναγκασμένοι να δείτε τα άθλια σκίτσα μου.

"Φανταστείτε έναν άνθρωπό που είναι κοντά. Το πόδι του είναι δεμένο με ένα σχοινί και ατενίζει μακριά που είναι ένας άλλος άνθρωπος αγκαλιά με μια γυναίκα και δίπλα του είναι διάφορα μαγαζιά, καφετέριες, ξενοδοχεία, clubs κλπ κλπ. Αυτός ο άνθρωπος είναι επίσης δεμένος με ένα σχοινί αλλά το δικό του είναι τρομακτικά μακρύ και περισσεύει κιόλας. Και φυσικά για να φτάσουμε και στο νόημα τις γελοιογραφίας και τα δύο σχοινιά είναι φτιαγμένα από χαρτονομίσματα."

Αυτή η εικόνα πιστεύω πως περιγράφει την κατάσταση μας άψογα. Όσο πιο μακρύ το «σχοινί», τόσο πιο «μακριά» μπορούμε να πάμε. Φυσικά θα πούνε και κάποιοι πως και το μυαλό είναι σημαντικό για να πας μπροστά, όχι μόνο τα χρήματα. Ας μου πούνε οι ίδιοι που θα σκεφτούν αυτό το πράγμα για πιο πράγμα οι «μυαλωμένοι» χρησιμοποιούν το μυαλό τους, αν όχι για να βγάλουν χρήματα. ;)

Αυτά για τώρα. Πάω να κάνω τον προϋπολογισμό του επόμενου μήνα μπας και χαλαρώσω λίγο το σχοινί μου μιας και είναι πολύ τεντωμένο.

Επίσης πάρτε και ένα τραγούδι σχετικό με την κατάσταση μου. Pink Floyd - Money.

Τα βιβλία της φετινής παραλίας!

Ο ήλιος καίει αλλά εμείς ατρόμητοι κάτω από την ομπρέλα μας κάνουμε υπομονή. Έχουμε πάρει το πρωινό μας καφεδάκι και το κεφάλι μας ακόμα είναι λίγο θόλο από την προηγούμενη βραδιά. Τι καλύτερο από το να ανοίξεις ένα καλό βιβλίο και να ξεκουράσεις το θολωμένο σου μυαλό.

Η λογική μου για ένα βιβλίο που παίρνεις μαζί σου στην παραλία είναι ότι πρέπει να είναι πολύ καλό και οι τοποθεσίες και το περιβάλλον που αναφέρει μέσα να μην έχουν καμία σχέση με παράλιες και εξωτικά μέρη. Είσαι ήδη στην παραλία άλλωστε. Διάβασε για κάποιο μέρος που βρέχει η έχει δροσιά.

Φέτος το βιβλίο που πρόλαβα να διαβάσω για αρχή ήταν το Πορνό του Irvine Welsh. Ο κύριος Irvine Welsh είναι ο συγγραφέας του Trainspotting (μία από τις πιο αγαπημένες μου ταινίες) και το Πορνό είναι η συνέχεια του. Η παλιά παρέα του Trainspotting ξαναβρίσκεται μετά από 10 χρόνια στο Εδιμβούργο για ακόμα ένα "τελευταίο" κόλπο. Ακόμα μια καλή αρπαχτή. Φοβερή και σκοτεινά σατυρική πλοκή με ένα απίστευτο για ακόμα μια φόρα τέλος από τον Irvine Welsh.



Η δεύτερη επιλογή που ακόμα δεν έχω προλάβει να τελειώσω μιας και δεν είμαι σε παράλια πλέον αλλά δεν έχω και το βιβλίο στα χέρια μου είναι το Illuminati του Dan Brown. Ο Dan Brown δεν χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις μιας και ο Κώδικας Ντα Βιντσι που έγραψε έγινε παγκοσμίως ξακουστός. Το Illuminati είναι ένα ωραίο θρίλλερ με αρκετή φαντασία που θας σας συναρπάσει απο τις πρώτες σελίδες του. Μυστικές αδερφότητες, επιστημονικές θεωρίες και αρκετό σασπενς που θα σας κάνει να είστε όρθιοι σχεδόν στην ξαπλώστρα σας.


Αυτά είναι οι δικές μου προσωπικές προτάσεις. Άμα διαβάσατε κάτι καλό και θέλετε να το μοιραστείτε αφήστε μου ένα σχόλιο. Άντε, και καλό μας διάβασμα.

Σας έλειψα;

Ελπίζω να σας έλειψα.

Ελπίζω να κοιτούσατε κάθε μέρα το blog μου με υπομονή για να δείτε κάτι καινούριο.

Ελπίζω να σας κατέστρεψα τις διακοπές σας γιατί δεν είχατε κάτι να διαβάζετε στο blog.

Ελπίζω να έχετε ήδη αρχίσει να γελάτε.

Πέρασαν δύο μήνες από την τελευταία φορά που έγραψα και αισθάνομαι σαν να έχει περάσει ένας χρόνος. Συνήθως το καλοκαίρι περνάει γρήγορα. Άμα το περνάς πολύ ωραία όμως περνάει πιο αργά. Γεμίζουν οι μέρες. Πρέπει να αναπληρώσω τα κενά που άφησα στο blog με ιστορίες καλοκαιρινής τρέλας και ευτυχώς για μένα υπάρχουν αρκετές! Δράματα, περιπέτειες, κωμωδίες, επιστημονική φαντασία και άλλα τέτοια ωραία. Ταινία θα δείτε με έμενα. Κάποιοι από σας πρωταγωνιστούν κιόλας!

Της επόμενες μέρες θα σας κάνω να γελάσετε, να δακρύσετε, να γουστάρετε και άλλα τέτοια ανάμεικτα συναισθήματα. Φυσικά κάποιοι από εσάς δεν θα νιώσετε τίποτα γιατί είστε ζώα! Χαίρομε που έχω τέτοιους φίλους.

Χαμογελάτε κουφαλίτσες;

Σας έλειψα τελικά!

Πονεμένη ομορφιά!

Το πρώτο τατού το είχα κάνει στα 18. Εκείνη την εποχή έκανα και τα τα δύο piercing μου. Ένα στο κάτω χείλος και ένα στην γλώσσα. Μετά από 8 χρόνια αποφάσισα να κάνω και ένα ακόμα τατού. Το πρώτο σήμαινε και σημαίνει πολλά για μένα. Μου θυμίζει άσχημες στιγμές στην ζωή μου. Πράματα που με δυνάμωσαν και δεν θέλω να ξεχάσω. Εδραιώνει τον χαρακτήρα μου κατά μία έννοια.

Το καινούριο. Απλά κάτι απλό που γούσταρα να κάνω. Η διαδικασία απλή. Έκλεισα ένα ραντεβού στα τέλη Απριλίου για σήμερα. Ναι έχει τόσο τρελή ουρά για τατού. Και σήμερα ήταν η μέρα. Άγχος μηδέν. Ήξερα αυτή την φορά τη με περιμένει. Τουλάχιστον νόμιζα ότι ήξερα.

Το πρώτο το είχα κάνει πάνω από τον αφαλό στην κοιλιά μου. Εκεί παραλίγο να με πάρει ο ύπνος. Με ξύπνησε το παιδί που μου έκανε το τατού. Ο πόνος ήταν μηδαμινός έως και υπνωτιστικός.

Αυτή την φορά το μέρος ήταν πιο χαμηλά. Τα νεύρα πιο πολλά εκεί. Ο πόνος υπαρκτός αλλά υποφερτός. Όπως και να το κάνεις όμως, το να πονάς από μια και περισσότερες βελόνες για 45 λεπτά δεν είναι καθόλου ευχάριστο. Και ιδού το αποτέλεσμα.


Τώρα μένουν 15 ημέρες που θα πρέπει να το προσέχω και να απέχω από τα μπάνια. Με γεια μου λοιπόν. :)

Γυναικεία παράνοια.

Αγόρι γνωρίζει κορίτσι. Αγόρι καταστρώνει σχέδιο για το πως θα μπει στο βρακί της. Αγόρι σκοράρει!

Όλα καλά μέχρι εδώ. Μετά γίνετε η συνεννόηση. Κανείς δεν θέλει σχέση. Κάτι χαλαρό. Παρέα, σεξ να περνάμε καλά βρε αδερφέ. Όλα καλά δηλαδή.

Οπότε της συμπεριφέρεσαι σαν άνθρωπο. Καλά δηλαδή. Εκεί αρχίζει η παράνοια. Επειδή συμπεριφέρεσαι καλά νομίζει ότι έχεις σκοπό για κάτι παραπάνω. Δηλαδή να αθετήσεις την αρχική συμφωνία. Πρίτς. Σιγά μην το έκανα. Αλλά η παράνοια μπήκε στο μυαλό της! Οπότε τι κανείς;

Προσπαθείς να της το εξηγήσεις. Αλλά είναι ήδη φρικαρισμένη. Οπότε το αφήνεις το θέμα στην άκρη. Άμα δεν έχεις σχέση και υπάρχει παράνοια τότε φαντάσου να πας να κάνεις και τίποτα παραπάνω.

Άβυσσος η ψυχή της γυναίκας. Και να μην πω τίποτα για το μυαλό της! :P

Χριστός ασβέστη και αληθώς τσιμέντο!

Χριστός ασβέστη και αληθώς τσιμέντο και τα μυαλά στο μπλέντερ. Μετά από 40 ημέρες νηστείας και προσευχής (κάθε μέρα νήστευα από το πρωί μέχρι το μεσημέρι, εκεί έκανα ένα διάλειμμα από την νηστεία) ήρθε η ώρα να ξεφύγουμε.

Βράδυ ανάστασης με βρίσκει στην Μεταμόρφωση Χαλκιδικής όπου έχω κάνει την καλύτερη ανάσταση της ζωής μου. Γυναίκες με μίνι και φορεματάκια να έρχονται σε ορδές, το μάτι να παίζει τρελά και η διακωμώδηση του όλου θέματος με τον ξάδερφο να έχει ξεφύγει. Ο Παπάς να μη ακούγετε σχεδόν καθόλου, ευτυχώς για μένα και μέσα σε 20 λεπτά είχαν τελειώσει όλα! Το άγιο φως βγήκε, το πήρα στην λαμπάδα (χειροποίητη από μονή, ο μοναχός μεταξύ μας πρέπει να ήταν τυφλός) φιληθήκαμε χαιρετηθήκαμε και φύγαμε σε χρόνο Ντε Τε για να μην ακούσουμε τον Παπά που αποφάσισε να βγει προς τα έξω. Μαζί μας ακολούθησε και η ορδή του κόσμου. Τελικά η εκκλησία δεν πουλάει. Τσακίσαμε την μαγειρίτσα και καταλήξαμε Μαρμαρά στον Μώλο όπου ήταν η κυριλαδούρα του Πάσχα όπου τσακίσαμε τα πρώτα μόνο για να καταλήξουμε στο Πλατώ που ήταν τα σκυλιά του Πάσχα. Ο γυρισμός μας βρήκε σε χωματόδρομο για να αποφύγουμε το αλκοτέστ και να δούμε αν γλιστράει το αμάξι! Τελίκα όχι απλά γλιστράει, γαμιόντας πάει. Ένα ωραίο πρελούδιο της καταστροφής για την επόμενη μέρα!

Την επόμενη μέρα μετά τα κατσίκια και τους καφέδες με θέα στην θάλασσα επέστρεψα στην Θεσσαλονίκη με όρεξη για ένα ποτάκι με τον κολλητό μου. Από δύο γίναμε τρεις και από τρεις, πέντε. Arthouse για αρχή και τα Cuba Libre να φεύγουν σε απίστευτο χρόνο.

Αφότου υπήρχε λίγο αίμα στο αλκοόλ μας ή το ανάποδο μας μπήκε η φαεινή ιδέα να πάμε Liebe στον μύλο. Κανονικά θα έπρεπε να είναι ανοιχτό αλλά συναντήσαμε τον μεγαλύτερο γκαντέμη του κόσμου στον δρόμο μας. Οπότε πάλι καλά που είμαστε ακόμα ζωντανοί. Τελικά αν και παράδοξο καταλήξαμε Μαμούνια (μπουζούκια) στα οποία συνεχίστηκε η καταστροφή.










Μετά από ένα μπουκάλι Havana και την απώλεια του ενός από την παρέα η βραδιά συνεχίστηκε στο Caligula live show. Ο χορός απο την ξανθιά Ρωσίδα στα ποδιά μου ήταν κάτι παραπάνω απο ικανοποιητικό αλλα το πραγματικό ρεσιτάλ το δώσανε τα εργαζόμενα κορίτσια στα κορίτσια τις παρέας μας. Μεταξύ μας νικήτρια με διαφορά στήθους της βραδιάς ήταν η Κορεάτισα. Στην κατηγορία κόλου ήταν μια άλλη αλλά δεν έχουμε εθνικότητα δυστυχώς.

Το σύνθημα της βραδιάς.

ΕΠΙΖΗΣΑΜΕ

Υ.Γ.
Θα μπορούσα να γράψω όλες τις ανατριχιαστικές λεπτομέρειες.. και να αφήσω και ένα link για ένα oriental βίντεο που υπάρχει στο youtube. Αλλά λέω να μην μας θίξω άλλο.