Ο καλύτερος τοτός!

Η δασκάλα της Α' Δημοτικού έχει πρόβλημα με τον Τοτό.

- Ποιο είναι το πρόβλημά σου, Τοτέ; τον ρωτάει.

- Είμαι πολύ έξυπνος για να 'μαι στην πρώτη τάξη, απαντά ο Τοτός.

Η αδερφή μου είναι στην τρίτη τάξη κι είμαι εξυπνότερος απ' αυτή.

Πιστεύω ότι πρέπει να πάω στην τρίτη κι εγώ.

Η δασκάλα δεν τον άντεχε πλέον. Τον πήγε στο διευθυντή.

Ο διευθυντής συμφώνησε να του κάνουν τεστ κι αν απαντήσει σωστά, να τον βάλουν στην τρίτη τάξη.

- Πόσο κάνουν 3 Χ 3; τον ρωτάει ο διευθυντής.

- 9, απαντάει ο Τοτός.

- 3Χ13;

- 39

Ακολούθησαν κι άλλες ερωτήσεις κι απαντούσε σωστά ο Τοτός.

Μετά ήρθε η σειρά της δασκάλας για ερωτήσεις. Ρωτάει:

- Τι είναι αυτά που η αγελάδα έχει τέσσερα κι εγώ δυο;

- Τα πόδια.

- Τι έχεις στο παντελόνι σου που εγώ δεν έχω στο δικό μου;

- Τσέπες.

- Τι είναι μαλλιαρό, οβάλ, γλυκό και μέσα υγρό;

- Η καρύδα.

- Τι μπαίνει μέσα σκληρό και ροζ και βγαίνει μαλακό και βρεγμένο;

Ο διευθυντής ανοίγει διάπλατα τα μάτια του, αλλά, πριν προλάβει Να διακόψει, ο Τοτός απαντά:

- Η τσίχλα.

- Τι κάνει ο άντρας όρθιος, η γυναίκα καθιστή και το σκυλί στα τρία
πόδια του; Τα μάτια του διευθυντή ανοίγουν τρομαγμένα, αλλά πριν προλάβει να πει κάτι,

- Χειραψία, λέει ο Τοτός.

- Και τώρα μερικές ερωτήσεις του στυλ 'Τι είμαι εγώ'. Αρχίζω:

Χώνεις τα παλούκια σου μέσα μου. Με πιέζεις, με καρφώνεις κι εγώ
ανεβαίνω. Δεν προλαβαίνεις να τελειώσεις, κι εγώ βρέχομαι. Tι είμαι?

- Η σκηνή.

- Βάζεις ένα δάχτυλό σου μέσα μου. Με παίζεις νευρικά. Ο σωστός άντρας αυτό κάνει πρώτα. Τι είμαι?

Ο διευθυντής κοιτάζει σα χαμένος.

- Η βέρα.

- Είμαι σε διάφορα μεγέθη. Οταν δεν είμαι καλά, στάζω. Οταν με πιάνεις και με αναταράζεις, ανακουφίζομαι.
Τι είμαι?

- Η μύτη.

- Είμαι ένα σκληρό δοκάρι με σουβλερή άκρη. Καρφώνομαι με δύναμη τρέμοντας. Τι είμαι?

- Το βέλος, απαντά ο Τοτός.

- Αρχίζω από Μ κι όταν με δοκιμάσεις λιγώνεσαι. Τι είμαι?

- Το μέλι.

Ο διευθυντής έβγαλε ένα στεναγμό ανακούφισης και είπε:

- Στείλ' τον στο Πανεπιστήμιο. Εγώ από μέσα μου έδωσα λάθος απαντήσεις σ' όλες τις ερωτήσεις!

Η παγκόσμια θεωρία του InterNet-ικου αρχίδη!

Τα λόγια είναι περιττά. Κλικάρετε για να δείτε.



Επίσης μπορείτε να μου το ζητήσετε να σας το στείλω για να το τυπώσετε σε T-Shirt ;)

Ιστορίες βαρεμάρας στον εργασιακό χώρο Νο1

Η ώρα είναι 15:55.

Στο γραφείο φυσάει ένα ελαφρύ αεράκι και παρασέρνει μερικές αχυρόμπαλες.

Το τοπίο θυμίζει πόλη φάντασμα της άγριας δύσης.

Ξαφνικά μέσα στην απέραντη σιωπή χτυπάει το τηλέφωνο... Είναι ο Κώστας από το γραφείο στο τέρμα του διαδρόμου.

Με ρωτάει, "Μήπως πήρε ο λογιστής τηλέφωνο;" και στο βάθος της φωνής του ακούγετε μια απόγνωση. Μια κραυγή για βοήθεια. Είμαι όμως πολύ αδύναμος για να κάνω κάτι εκείνη την στιγμή και του απαντάω με ένα απλό όχι. Το τηλέφωνο κλείνει και η βαρεμάρα είναι απάνω μου σαν μια άδικη κατάρα!

Αποφασίζω να σπάσω την σιωπή και τον παίρνω τηλέφωνο.

Νίκολα: Έλα Κώστα. Να σε ρωτήσω κάτι;
Κώστας: Έλα ρε. Για πες.
Ν: Ρε συ. Τι προτείνεις; Τσουγκράνα ή αξινά;
Κ: Να μαντέψω ότι δεν έχεις να κάνεις τίποτα;
Ν: Όχι ρε Κώστα, κάνω σοβαρή δουλειά. Προσπαθώ να αποφασίσω για το πως θα τα ξύσω αυτή τη στιγμή.
Κ: Κατάλαβα. Είμαστε μόνοι μας;
Ν: Ολομόναχοι.
Κ: Καλά θα έρθω να τα πούμε.
Ν: Οκ. Άμα είναι θα σε περιμένω στο γραφείο μου. ΟΚ;
Κ: Οκ.
Ν: Να ξέρεις υπάρχει μια πιθανότητα να πεταχτώ για καφέ στην κουζίνα. Άμα δεν με πετύχεις στο γραφείο περίμενε με και θα έρθω σύντομα.

Κλείνω το τηλέφωνο και το συνειδητοποιώ. Ζω το έπος της βαρεμάρας!

Καλά. Τι έχετε πάθει εσείς οι άντρες;

Με αφορμή την ατάκα "Μα καλά, τι έχετε πάθει εσείς οι άντρες", που μου πέταξε μια φίλη μου για κάτι που συζητούσαμε αποφάσισα να πιάσω αυτό το τόσο τραγικό και μεγάλο θέμα!

Κάθε φορά που ακούω εκφράσεις του στυλ, "Μα καλά, τι έχετε πάθει εσείς οι άντρες", "Δεν υπάρχουν άντρες πλέον", "Όλοι είστε τα ίδια" και άλλα τέτοια "έξυπνα", μου έρχεται ειλικρινά να ξεριζώσω τα αυτιά μου, να βγάλω τα μάτια μου με κουταλάκι και γενικά άλλες τέτοιες ωραίες και γραφικές εικόνες!

Ας τα πάρουμε από την αρχή. Οι γυναίκες είναι ένα πολύπλοκο όν. Τόσο πολύπλοκο που χάνουν λίγο την μπάλα και οι ίδιες. Εν ολίγοις δεν ξέρουν τι θέλουν! Αν οι γυναίκες ήταν μηχανές, θα είχαν απάνω τους τουλάχιστον 100 κουμπάκια, 35 λυχνίες με ενδείξεις, καμιά 15 στροφόμετρα, σίγουρα μερικούς μοχλούς, και τουλάχιστον 5 οθόνες! Ο άντρας θα είχε μόνο 5 – 6 κουμπιά. Ας δούμε τώρα μερικά κλασσικά παραδείγματα.

Η γυναίκα που λέει ότι θέλει έναν «καλό άντρα»
Έτσι λέει στις φίλες της. Θέλει έναν καλό άντρα που να είναι ευγενικός μαζί της κύριος και άλλα τέτοια ωραία. Και βρίσκετε το παιδί. Ευγενικός, κύριος, καλός, την προσέχει και αλλά τέτοια ωραία. Η συνέχεια είναι τραγελαφική. Η κύρια ξενερώνει γιατί είναι πολύ καλός και θεωρεί ότι ένας τέτοιος άντρας είναι για φίλος η απλά ξενερώνει από την γλυκάδα. Μήπως η κυρία δεν ξέρει τελικά τι της γίνετε, γιατί στο τέλος καταλήγει με το «κωλόπαιδο»!

Η γυναίκα που λέει ότι θέλει το «κωλόπαιδο»
Θέλει να είναι τσαχπίνης, περπατημένος και αλητάκι. Και τον βρίσκει. Και την παίζει στα δάχτυλα. Της κάνει νερά και αυτή γουστάρει. Και όλα καλά μέχρι εδώ. Αλλά περνάει ο καιρός και στα γρήγορά αρχίζει να αλλάζει γούστα. Δεν αντέχει πλέον όταν εξαφανίζετε με τους φίλους του τα βράδια. Όταν την στήνει. Όταν τον παίρνει τηλέφωνο και δεν απαντάει. Όποτε μαζεύει με κόπο τις δυνάμεις της και τον χωρίζει. Αν δεν προλάβει φυσικά αυτός. Και μετά λέει στον εαυτό της. «Μήπως τελικά ήθελα ντόμπρο και σωστό άντρα;».

Η γυναίκα που λέει ότι θέλει τον «ντόμπρο και τον σωστό»
Και τον βρίσκει και ξετρελαίνετε μαζί του. Τι; Πάει να βγάλει χρήματα η γυναίκα να πληρώσει; Ούτε να το σκεφτεί. Κομμένα μαχαίρι αυτά! Είναι με τον ντόμπρο άντρα τώρα που σημαίνει ότι δεν έχει τέτοια. Είναι η γυναίκα του και όλα καλά στην αρχή. Ότι πεις ντόμπρε αντρούλη μου. Μάλιστα. Και φαγητό θα σου κάνω και ότι θέλεις! Περνάει όμως πάλι ο καιρός και αρχίζουν τα στραβά. Τι πάει να πει θα βγεις με τις φίλες σου; Στην αρχή τα είχαμε κόψει αυτά. Τώρα θυμήθηκες ότι έχουν σημασία; Άλλα έλεγες παλιά. Τι; Σε καταπιέζω; Μα είμαστε εμείς οι δύο! Και για να τα πάμε καλά τα πράματα πρέπει να είναι όπως τα έχουμε μέχρι τώρα. Μέχρι που φτάνει το μαχαίρι στον λαιμό και τον χωρίζεις. Τελικά το επόμενο μοντελάκι λέω να το πάρω σε ύφος «παιχνιδιάρικο και φιλελεύθερο».

Η γυναίκα που λέει ότι θέλει τον «παιχνιδιάρικο και φιλελεύθερο» άντρα.
Και πέφτει το λουκούμι στα χέρια της. Και όλα είναι τέλεια. Περνάνε καλά μαζί, βγαίνουν, μιλάνε και γενικά όλα φαίνονται ωραία. Αλλά και πάλι αρχίζουν τα προβλήματα. Είναι τόσο φιλελεύθερος που νομίζεις ότι δεν ζηλεύει, άρα, δεν σε θέλει. Και αυτές οι απόψεις του. Είναι κάπως! Δεν λέω στην αρχή φαινόταν ενδιαφέρων αλλά όπως και να το κάνουμε δεν είναι δυνατόν να πιστεύει τέτοια πράγματα. Δεν γίνετε. Θα του τα κόψω εγώ αυτά! Και όντως πας και του τα κόβεις. Και δεν αντέχει άλλο το φιλελεύθερο πουλάκι και πετάει από το κλουβάκι! Και φυσικά μετά κλαίγεσαι και λες, «μα καλά έναν καλό άντρα δεν μπορώ να βρω;».

Τα παραπάνω είναι μόνο η αρχή. Θα μπορούσα σίγουρα να γράψω περισσότερα αλλά ας αναλύσουμε και άλλες τραγελαφικές καταστάσεις. Ας αναλύσουμε την αγαπημένη μου έννοια: Ναι σημαίνει όχι, και όχι σημαίνει ναι.

Πόσες μα πόσες φορές το έχετε κάνει; Να λέτε κάτι αλλά να θέλετε ακριβώς το αντίθετο! Ας πάρουμε επιβεβαιωμένα παραδείγματα φίλων και δικά μου.

«Να βγεις φυσικά με την παρέα σου». Αλλά θα μου το πληρώσεις αυτό! Όλο για γκόμενες θα μιλάς με αυτά τα ρεμάλια που κάνεις παρέα!

«Μα καλά τι κάνεις; Πας να με φιλήσεις; Κάτσε φρόνιμα!». Αλλά όχι πολύ φρόνιμα. Βάλε με κάτω ρε επιτέλους και άλλαξε μου τον αδόξαστο! Εμένα θα ακούς τώρα;

«Ελπίζω να μην σε πειράζει αλλά θα βγω απόψε με τα αγόρια από την σχολή ρε μωρό μου». Αλλά άμα δεν δείξεις ότι σε πειράζει έστω και λίγο θα είσαι πολύ μαλάκας! Δεν ζηλεύεις το μωρό σου ρε που θα βγει με όλους αυτούς τους άντρες; *Μην το παρακάνεις όμως! Γιατί θα έχουμε πρόβλημα!

«Ναι αγάπη μου, δεν με πειράζει να μείνουμε σπίτι απόψε αφού είσαι κουρασμένος». Αλλά φυσικά και με πειράζει! Τουλάχιστον να το ήξερα να έβγαινα απόψε με τις φίλες μου.

Για τέλος, αν και δεν υπάρχει τέλος στην γυναικεία πολυπλοκότητα, θα αναλύσουμε και τον τρόπο σκέψης που έχουν οι γυναίκες στην «συλλογή πληροφοριών» και την επίδραση τους πάνω σε εμάς. Ορίστε μερικά τυπικά παραδείγματα:

Σου κάνει ο δικός σου κομπλιμέντα κάθε μέρα, αλλά δεν είναι αρκετό για σένα. Τον ρωτάς κιόλας αν σε βρίσκει όμορφη όπως στην αρχή και άλλα τέτοια και αυτός σου απαντά ειλικρινά ναι! Αλλά δεν είναι αρκετό για σένα. Γιατί αυτός δεν είναι αντικειμενικός! Ε τότε γιατί τον ρωτάς; Ειδικά αφού φαίνετε ότι η δικιά του άποψη είναι η τελευταία που μετράει.

Μην ξεχνάμε το κλασσικό φυσικά αγάπη μου πάχυνα; Τι να απαντήσεις εκεί; Άμα είσαι ειλικρινής, σε λέει μαλάκα. Άμα είσαι ψεύτης σε λέει πάλι μαλάκα. Άμα πεις ναι πήρες μερικά κιλά αλλά σου πάει και είσαι ακόμα πιο ωραία, η γυναικά ακούει μέχρι το πήρες μερικά κιλά και σε λέει βούρλο!

Το σε αγαπώ. «Με αγαπάς μωράκι μου;» Φυσικά και σε αγαπώ απαντάει. Και γιατί δεν μου το λες; Γιατί είναι αυτονόητο πλέον μετά από τόσο καιρό. Και σίγουρα στο λέει. Αλλά εσύ τρως φρίκες και θες να το ακούς συνέχεια!

Δεν λέω. Έχουν και τα θετικά τους οι γυναίκες και φυσικά υπάρχουν εξαιρέσεις. Αλλά σε γενικές γραμμές ισχύουν τα παραπάνω. Οπότε δεν γίνετε να είμαστε μόνο εμείς οι δακτυλοδεικτούμενοι! Για σκεφτείτε λίγο. Ξέρετε τι πραγματικά θέλετε και εσείς; Μήπως έχετε πάθει κάτι και εσείς; Γιατί εμείς με όλα αυτά που κάνετε σίγουρα έχουμε πάθει κάτι!

Υ.Γ. 1
Ένας άντρας παντρεύετε μια γυναίκα και εύχεται να μη αλλάξει ποτέ.
Μια γυναίκα παντρεύετε έναν άντρα με σκοπό να τον αλλάξει.

Υ.Γ. 2
Άμα καμία σας δεν έχει κάνει τίποτα από τα παραπάνω να μου δώσει το τηλέφωνο της παρακαλώ να βγούμε!

Πρωινές σκέψεις ανάμεσα από τις διαφημίσεις

Πρωινές σκέψεις ανάμεσα από τις διαφημίσεις.

Κάθε πρωί που πηγαίνω στην δουλειά με το λεωφορείο ακούω Ιmagine 8.97. Έχει μια χαριτωμένη πρωινή εκπομπή με δύο σχεδόν σαλεμένους παρουσιαστές, τον Βασίλη "Blue" Σωτηρίου και την Αλεξάνδρα Νικολαΐδου. Ανάμεσα στις διαφημίσεις του σταθμού κάθομαι και ταξιδεύω και σκέφτομε χίλια μύρια. Η σημερινή σκέψη ήταν τα λεφτά.

Δεν μου φτάνουν! Μάλλον πληρώνω πολλά σε λογαριασμούς. Το πρόβλημα μου δεν είναι ακρίβεια σήμερα, που σίγουρα υπάρχει μέχρι αηδίας, αλλά το πως τα λεφτά προσδιορίζουν την ζωή μας. Όποτε μέσα στο αρτιστικά διεστραμμένο μυαλό μου ήρθε μια εικόνα. Μια γελοιογραφία που προσδιορίζει άψογα αυτή την σχέση που έχει το χρήμα με την ζωή μας. Αν και γραφίστας στο επάγγελμα το σκίτσο είναι το αδύνατο σημείο μου. Αν με έπιαναν οι ζουλού στην ζούγκλα και μου ζητούσαν να ζωγραφίσω κάτι καλά για να μην με φάνε μάλλον θα κατέληγα στιφάδο, όποτε και θα σας περιγράψω την γελοιογραφία ώστε να μην είστε αναγκασμένοι να δείτε τα άθλια σκίτσα μου.

"Φανταστείτε έναν άνθρωπό που είναι κοντά. Το πόδι του είναι δεμένο με ένα σχοινί και ατενίζει μακριά που είναι ένας άλλος άνθρωπος αγκαλιά με μια γυναίκα και δίπλα του είναι διάφορα μαγαζιά, καφετέριες, ξενοδοχεία, clubs κλπ κλπ. Αυτός ο άνθρωπος είναι επίσης δεμένος με ένα σχοινί αλλά το δικό του είναι τρομακτικά μακρύ και περισσεύει κιόλας. Και φυσικά για να φτάσουμε και στο νόημα τις γελοιογραφίας και τα δύο σχοινιά είναι φτιαγμένα από χαρτονομίσματα."

Αυτή η εικόνα πιστεύω πως περιγράφει την κατάσταση μας άψογα. Όσο πιο μακρύ το «σχοινί», τόσο πιο «μακριά» μπορούμε να πάμε. Φυσικά θα πούνε και κάποιοι πως και το μυαλό είναι σημαντικό για να πας μπροστά, όχι μόνο τα χρήματα. Ας μου πούνε οι ίδιοι που θα σκεφτούν αυτό το πράγμα για πιο πράγμα οι «μυαλωμένοι» χρησιμοποιούν το μυαλό τους, αν όχι για να βγάλουν χρήματα. ;)

Αυτά για τώρα. Πάω να κάνω τον προϋπολογισμό του επόμενου μήνα μπας και χαλαρώσω λίγο το σχοινί μου μιας και είναι πολύ τεντωμένο.

Επίσης πάρτε και ένα τραγούδι σχετικό με την κατάσταση μου. Pink Floyd - Money.

Χριστός ασβέστη και αληθώς τσιμέντο!

Χριστός ασβέστη και αληθώς τσιμέντο και τα μυαλά στο μπλέντερ. Μετά από 40 ημέρες νηστείας και προσευχής (κάθε μέρα νήστευα από το πρωί μέχρι το μεσημέρι, εκεί έκανα ένα διάλειμμα από την νηστεία) ήρθε η ώρα να ξεφύγουμε.

Βράδυ ανάστασης με βρίσκει στην Μεταμόρφωση Χαλκιδικής όπου έχω κάνει την καλύτερη ανάσταση της ζωής μου. Γυναίκες με μίνι και φορεματάκια να έρχονται σε ορδές, το μάτι να παίζει τρελά και η διακωμώδηση του όλου θέματος με τον ξάδερφο να έχει ξεφύγει. Ο Παπάς να μη ακούγετε σχεδόν καθόλου, ευτυχώς για μένα και μέσα σε 20 λεπτά είχαν τελειώσει όλα! Το άγιο φως βγήκε, το πήρα στην λαμπάδα (χειροποίητη από μονή, ο μοναχός μεταξύ μας πρέπει να ήταν τυφλός) φιληθήκαμε χαιρετηθήκαμε και φύγαμε σε χρόνο Ντε Τε για να μην ακούσουμε τον Παπά που αποφάσισε να βγει προς τα έξω. Μαζί μας ακολούθησε και η ορδή του κόσμου. Τελικά η εκκλησία δεν πουλάει. Τσακίσαμε την μαγειρίτσα και καταλήξαμε Μαρμαρά στον Μώλο όπου ήταν η κυριλαδούρα του Πάσχα όπου τσακίσαμε τα πρώτα μόνο για να καταλήξουμε στο Πλατώ που ήταν τα σκυλιά του Πάσχα. Ο γυρισμός μας βρήκε σε χωματόδρομο για να αποφύγουμε το αλκοτέστ και να δούμε αν γλιστράει το αμάξι! Τελίκα όχι απλά γλιστράει, γαμιόντας πάει. Ένα ωραίο πρελούδιο της καταστροφής για την επόμενη μέρα!

Την επόμενη μέρα μετά τα κατσίκια και τους καφέδες με θέα στην θάλασσα επέστρεψα στην Θεσσαλονίκη με όρεξη για ένα ποτάκι με τον κολλητό μου. Από δύο γίναμε τρεις και από τρεις, πέντε. Arthouse για αρχή και τα Cuba Libre να φεύγουν σε απίστευτο χρόνο.

Αφότου υπήρχε λίγο αίμα στο αλκοόλ μας ή το ανάποδο μας μπήκε η φαεινή ιδέα να πάμε Liebe στον μύλο. Κανονικά θα έπρεπε να είναι ανοιχτό αλλά συναντήσαμε τον μεγαλύτερο γκαντέμη του κόσμου στον δρόμο μας. Οπότε πάλι καλά που είμαστε ακόμα ζωντανοί. Τελικά αν και παράδοξο καταλήξαμε Μαμούνια (μπουζούκια) στα οποία συνεχίστηκε η καταστροφή.










Μετά από ένα μπουκάλι Havana και την απώλεια του ενός από την παρέα η βραδιά συνεχίστηκε στο Caligula live show. Ο χορός απο την ξανθιά Ρωσίδα στα ποδιά μου ήταν κάτι παραπάνω απο ικανοποιητικό αλλα το πραγματικό ρεσιτάλ το δώσανε τα εργαζόμενα κορίτσια στα κορίτσια τις παρέας μας. Μεταξύ μας νικήτρια με διαφορά στήθους της βραδιάς ήταν η Κορεάτισα. Στην κατηγορία κόλου ήταν μια άλλη αλλά δεν έχουμε εθνικότητα δυστυχώς.

Το σύνθημα της βραδιάς.

ΕΠΙΖΗΣΑΜΕ

Υ.Γ.
Θα μπορούσα να γράψω όλες τις ανατριχιαστικές λεπτομέρειες.. και να αφήσω και ένα link για ένα oriental βίντεο που υπάρχει στο youtube. Αλλά λέω να μην μας θίξω άλλο.

Horton hears a Who.

Να και μια ταινία που θα με κάνει να χαμογελάσω. Hortons hears a Who. Ο Horton ένας ελέφαντας(Φωνή Jim Carrey) ακούει μια φωνή μια μέρα από έναν κόκκο σκόνης. Αν και δεν μπορεί να δεί τίποτα αποφασίζει ότι θα τον βοηθήσει. Τελικά ανακαλύπτει ότι εκεί μέσα υπάρχει ένας ολόκληρος κόσμος που ζούνε μέσα σε αυτόν οι Who στην πόλη τους την Whoville, με τον δήμαρχο τους Dr. Seuss (Steve Carrel) τις 96 κόρες του και τον ένα γιό του (που παρεμπιπτόντως όλοι χρησιμοποιούν το ίδιο μπάνιο). Ο Horton αποφασίζει να βοηθήσει και να προστατέψει τους Who αλλά αυτό του προκαλεί ένα κάρο μπελάδες από τους φίλους τους που δεν μπορούν να πιστέψουν ότι οτιδήποτε μπορεί να ζήσει σε έναν κόκκο σκόνης. Παρόλα αυτά ο Horton παραμένει με τις ιδέα του ότι "ένα άτομο είναι ένα άτομο, όσο μικρό και αν είναι.

Απόψε θα κάτσω να το παρακολουθήσω. Ελπίζω να είναι όσο ωραίο ακούγετε.

Δείτε το trailer και άμα σας αρέσει κατεβάστε το από εδώ. (Υπότιτλοι)

Να και κάτι που συμφωνούν οι άθεοι με τους χριστιανούς.